|
 |
In
Herwede und Builefeld
De Pickert os wat Leckeres gelt.
Ob aolt, ob jung - ob ruil, ob arm -
Et ett ühn joider ower warm;
Denn kaolt ligg hoi teo schwor int Luif,
Bekümmt hoi nicht, es dann teo stuif.
Teo
backen sa dat koine Kunst -
Proboir et moal, kümmst eok in Gunst.
Wenn hoi seo wcker es geroan
Lött koiner ühn uppen Diske stoahn.
Fang ärst mol met Katuffel an -
Fuif Pund sind gneog vo drei, voir Mann.

De halst diu dui iut duinen Keller
Un schillst se fein uppen groeden Teller
Dann moßt se ruiben - nich teo groff,
Dat es eok wichtig vo den Stoff.
Dat Ruiwsel doist uppen Duierschlag,
Dann löppt dat Water ruiwe aff.
Niu Mell - drei, voir Liapel vull
Un Mielke eok, 'n derben Strull.
'N bietken Solt, kannst dui wall denken,
Doch Oigger darfst diu dui nich schenken.
Do nimm man druiste voir, fuif, sesse;
Denn ümmer seau'n schönern Pickert hesse.

Dat Ganze darfst teo dünn nich maken,
Süß het dat Backen oinen Haken.
Et flütt dui weg, löppt iutenanner
Just osse moll bui Muinken Sanner.
De Pickertploaten uppen hoiten Herd
Ruiwst in met Speck - dat es wat wert,
Kannst eok 'ne Schworten do teo niehmen,
'N lütket Stück van fetten Riemen.
Doch Speck es moal nicht teo verachten,
Dat es de Segen van'n Schlachten.
Schmort de niu schön, es gial un bruin,
Gifft gluicks no moiher dann teo deun.

'N Schloif vull Mengsel in de Ploaten -
Ek segg, diu kannst dui drup verloaten -
Struikst diu fein glatt, doch nich teo dick,
Dann backt da gluick in'n Eogenblick.
Up jaider Halwe mot hoi backen
Bluif dobui stohn, hoal stuif den Nacken.
Es hoi dann ollerwiagens kroß,
So es hoi geot un dann man los,
Schmier Bottern drupp und dann:
"Niu ett!"
We datt nich mag, ühn steohn lett. |
 |
|
 |